Romeo en Julia

In Nederland schrijven we onze namen in een vlaag van verliefdheid met een stokje of schelpen in het rulle zeezand, of kerven we onze initialen, als we wat meer op de lange termijn, maar weer wat minder aan het welzijn van bos en lommer denken, met een zakmes in de schors van een knoestige boom.




In Napels en omgeving - hebben geliefden een heel andere manier om elkaar hun eeuwige liefde te betuigen: de namen van de Romeo en Julia in kwestie worden daar met een merkstift op een hangslot geschreven, dat vervolgens op een romantische en dus fotogenieke plaats - meestal aan zee - wordt opgehangen. Het sleuteltje wordt ten slotte met veel gevoel voor theater in het water gegooid. Sommige van die 'liefdessloten' hangen er nog wat eenzaam bij, maar op andere plaatsen zijn in de loop der jaren hele 'liefdesslotbossen' ontstaan. Romantische zielen hoor, die Italianen! Gezien op de blog van Tjan



Het doek gaat op.

Waar begint een verhaal? Een eenduidig antwoord is niet meteen te geven. Begint het bij de schrijver; het idee in zijn hoofd? Of begint het bij de lezer; de eerst bladzijde die deze opslaat? Het zou ook nog de wereld om ons heen kunnen zijn die het verhaal bepaalt. De schrijver is slechts de beschrijver. Zijn omgeving bepaalt het verhaal. En waar begint dat verhaal?
Laten we in dit geval gewoon een begin nemen. Een willekeurige. We nemen een grote stad in een klein land. Dit geeft ons de ruimte om op een eenvoudige manier veel mensen te introduceren. Er gebeurt altijd wel wat in een stad. Is het niet een kleine ruzie tussen twee vrouwen op straat, dan is het wel een oude man die op een bank in het park zit. Er gebeurt altijd wel wat dat de moeite waard is te beschrijven.
Een hoofdpersoon is essentieel voor een verhaal. De hoofdpersoon is een jongeman van ongeveer begin dertig. Als het verhaal begint laten we de hoofdpersoon door een straat lopen. We kunnen hem thuis op een bank neerzetten, maar dan is de kans groot dat hij daar alleen blijft zitten. Nee, onze hoofdpersoon loopt s'avonds laat over straat. We vinden nog wel uit waar hij vandaan komt en waar hij naar toe gaat. Allereerst is het noodzakelijk dat er wat gebeurt wanneer hij daar loopt.
Dit lijkt het begin te zijn van een verhaal. Eigenlijk zou het moeten beginnen als in een film of een toneelstuk. Een rood velours gordijn met brede plooien is zichtbaar. Even is er nog een lichte trilling in het doek te zien. Langzaam dooft het licht in de zaal. Het geroezemoes verstomt. Dan gaat het doek op. Het verhaal kan beginnen. Lees verder...