Een Bossche bol of sjekladebol (chocoladebol) is een gebakspecialiteit uit 's-Hertogenbosch die wordt gebakken van soezenbeslag, daarna gevuld met slagroom en geglazuurd met gesmolten chocolade. Bossche bollen hebben een diameter van ongeveer 12 cm en zijn daarmee grote gebakjes. Desondanks is er ook een versie met dubbele doorsnede; de zogenaamde "reuzenbol". De lekkernij wordt voornamelijk buiten 's-Hertogenbosch als "Bossche bol" aangeduid, in de stad zelf als "sjekladebol".
de gezellige en bourgondische stad 's-Hertogenbosch.
Ik heb verschillende "dingen" doorgenomen, maar het mij nog niet eigen gemaakt.
Web 2.0 is en blijft boeiend.
Voorlopig stop ik met dit weblog. Ik denk dat ik eerst even ga bijkomen van de stortvloed aan informatie die in deze cursus over me heen is gekomen. Dan moet ik eens op een rijtje zetten welke dingen voor mij interessant zijn om blijvend toe te passen, zowel privé als in de bieb.... Ik wens iedereen een prettige vakantie toe.
Hier onder:
De Virtuele Galerie van Lezende Vrouwen in de Kunst
Lezende Vrouwen in de Kunst
Harold Harvey
1874-1941
MEDIAWIJSHEID: NADER UITGELEGD.
Ook in het onderwijs 23 dingen! zie: 23 onderwijs dingen
Helene Blowers, de bedenkster van 23 Things, heeft haar online leerprogramma niet voor niets de hoofdtitel Learning 2.0 meegegeven. Leren 2.0 is een nieuwe benadering van leren waarbij cursisten vooral leren door zelf te doen. Het is leren door ontdekken en proberen, spelen, delen, schrijven en reageren Leren 2.0 is naast zelfstandig werken ook inventief zijn, zich laten verrassen, maar ook wel eens tijd verliezen, sukkelen, en zich gefrustreerd voelen.
Het liefst werk ik zelfstandig en in eigen tempo door de cursus, problemen probeer ik zelf op te lossen, en heb weinig behoefte aan begeleiding.
Ik heb ettelijke uren aan het uitpluizen van de Dingen gespendeerd. Bovendien heb ik veel aan de lay-out van mijn blog gewerkt. Niet meteen een basisvereiste om de 23 dingen cursus tot een goed einde te brengen.
Maar… mijn enthousiasme is eigenlijk, gedurende de cursus, groter geworden.
Het hele 23 Dingen programma staat in het teken van het woord "sociaal". Foto’s, boeken, favoriete websites, documenten, muziek … het nieuwe web is sociaal met delen van "dingen" met "vrienden"… Dat is niet wat web 2.0 is. Web 2.0 gaat over de verandering van een verzameling websites naar een volledig platform voor interactieve webapplicaties voor eindgebruikers op het World Wide Web wikipedia. Wat vooral belangrijk is, dat is dat op het web steeds meer zaken gedaan kunnen worden die je voorheen alleen op je eigen pc kon doen: Van het schrijven en bewaren van documenten tot het bewerken van foto’s. Dat dit allerlei mogelijkheden geeft om zaken te delen is een aardige bijkomstigheid, maar niet de hoofdzaak.
Als het gaat om toepassingen voor de bibliotheek, dan denk ik dat voorop moet staan wat de winst is. Kijk of je Web 2.0 als middel kunt toepassen en gebruiken.
Bv.
A: Gebruikers moeten altijd hun werk kunnen opslaan, ook als ze geen USB stick bij zich hebben. Laat gebruikers hun werk op het internet opslaan, bv. via Google Docs.
B: Gebruikers bekend maken met de indeling van de bibliotheek en ze laten zien waar de materialen staan.
Door bv. een virtuele rondleiding op YouTube.
De virtuele rondleiding kan ook op je eigen bieb website. Maar op YouTube bereik je een breder publiek.
Digitale Etalages from Boer & Goeroe on Vimeo.
Digitale etalages: een manier om nieuw/verrassend materiaal van de collectie onder de aandacht te brengen. Met extra informatie, foto's en filmpjes.C: De kennis van bibliothecarissen over nieuwe ontwikkelingen up to date houden. Door regelmatig een discussie op Bibliotheek 2.0 te volgen.
Als het hele web socialer wordt, is het logisch dat ook bibliotheken niet achter blijven met hun catalogi. Sociale catalogi maken gebruik van externe data om hun catalogus te verrijken, geven de mogelijkheid om via RSS of widgets de catalogus daar te brengen waar de gebruiker zich on-line het meest bevindt en laten de gebruiker zelf inhoud toevoegen. Maar het geheel moet natuurlijk wel overzichtelijk blijven, zeker voor de gebruiker die gewoon op zoek is naar een boek en te weten wil komen waar hij het zo snel mogelijk kan ontlenen. Voorbeelden zijn de catalogi die gebruik maken van de aquabrowser. Zoals ondertussen bekende web 2.0 toepassingen librarything en last.fm om de zoeker te inspireren. Met de recente toevoeging van my discoveries gaan ze nog een stap verder en kan de gebruiker rechtstreeks gaan taggen, beoordelen, recenseren, lijstjes maken en dit alles delen met anderen. Ik heb de mogelijkheden bekeken. Een nadeel kan zijn dat er overlappingen optreden met de externe toepassingen. Ik bedoel dat de gebruiker er waarschijnlijk niet van houdt om zowel via my discoveries als via librarything dezelfde boeken te gaan taggen. Over het taggen door gebruikers lees ik regelmatig kritische dingen. Het is natuurlijk zo dat bibliotheken jaren expertise opgebouwd hebben in het opbouwen van gestructureerde trefwoordensystemen enz. Het is moeilijk om dit los te laten en de gebruiker zelf vrije trefwoorden te laten toevoegen. Persoonlijk zie ik hierin geen probleem, de 'tags' staan los van de officiële trefwoordenstructuur. De gebruikers die niet structureel maar associatief zoeken kan het de zoekacties zeker vergemakkelijken.
Ideaal zou het zijn als de gebruiker via een zoekopdracht in google rechtstreeks in onze biebcatalogi terecht komt. Want via google zoeken gebruikers naar informatie. Mijn ervaring is dat de meeste bibliotheekgebruikers nog niet vertrouwd zijn met de extra's die een catalogus kan bieden, misschien een taak voor het personeel om hen de weg te wijzen in dit nieuwe aanbod.
Worldcat
View more presentations from Gyula Dio .
Ik ben ook even naar worldcat gegaan en ik moet eerlijk zeggen: dit ziet er gestructureerder uit dan het associatief zoeken met de aquabrowser. Misschien komt het doordat ik zelf een beetje chaotisch ben, maar worldcat spreekt me wel aan. Het is overzichtelijk.Worldcat, is minder gebruiksvriendelijk, lijkt mij eerder gericht op professionelen en gebruikers van wetenschappelijke bibliotheken. Er is hier wat meer zoekwerk vereist om je doel te bereiken. De aquabrowser van de bibliotheek lijkt me meer laagdrempelig voor de gemiddelde klant.
Met de aquabrowser was ik al bekend. Maar my discoveries heb ik nog niet eerder uitgeprobeerd. Eerst zien wat het is: zelf lijstjes maken, recensies schrijven en waarderingen geven. Tja, leuk, maar zou de klant dat ook doen? Zelf tags toevoegen, dus alternatieve trefwoorden toekennen.
Lezen doe ik voor mijn lol maar het moeten uitpluizen van motieven, thema's, motto's, symboliek en perspectief vind ik verschrikkelijk. Voor mijn plezier zal ik dus geen recensie gaan toevoegen.
Verder denk ik dat 23 Dingen te eenzijdig gericht is op het sociale aspect. Misschien aardig om te zien wat voor ontwikkelingen er zijn, maar zeker niet de essentie van Web 2.0 voor de bibliotheek. Sociale netwerken zijn er al te over en op een sociaal bibliotheeknetwerk zit niemand te wachten. Voor privé gebruik gelden natuurlijk andere normen. Maar daar hebben we 23 Dingen niet voor nodig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten